Het bestaan van God

Introductie. 

Kijk eens om u heen vanuit de stoel waar u zit, u zult opmerken dat alles in de kamer ‘gemaakt’ is: de muren, de stoffering, het plafond, de stoel waar u op zit, dit boek dat u in uw handen heeft, de tafel en het glas dat er op staat en talloze andere dingen. Geen van deze voorwerpen zijn in uw kamer aanwezig uit eigen beweging. Zelfs de simpele lussen in het vloerkleed zijn gemaakt door iemand: zij zijn niet spontaan ontstaan of per toeval. 

Een persoon die op het punt staat een boek te lezen, weet dat dit boek geschreven is door een auteur met een bepaalde bedoeling. Het komt niet in hem op dat dit boek zomaar in eens bestond of per toeval daar is. Op dezelfde manier zal een persoon die een beeld ziet, niet twijfelen dat dit beeld gemaakt is door een beeldhouwer. Niet alleen kunst, maar zelfs een paar bakstenen op elkaar, laten een persoon overtuigd zijn van het feit dat zij op elkaar zijn gestapeld door iemand met een bepaald plan. Daarom, overal waar orde is, hetzij klein of groot, moet ook een stichter en beschermer van deze orde aanwezig zijn. Als er op een dag iemand tegen u zou zeggen dat ruw ijzer en kool zomaar bij elkaar zijn gekomen om zonder reden staal te vormen, welke plotseling de Eiffeltoren vormde, uit zichzelf, zou u hem en diegenen die hem geloven, zou u die niet voor zwakzinnig verklaren? 

De bewering van de evolutietheorie, de unieke methode voor het ontkennen van het bestaan van Allah, van God, verschilt niets van het bovengenoemde. Volgens de theorie zijn aminozuren per toeval gevormd door anorganische moleculen. Aminozuren vormden op hun beurt per toeval eiwitten en tot slot vormde de eiwitten per toeval levende wezens. Hoe dan ook, de waarschijnlijkheid dat een levend wezen per toeval is gevormd, is kleiner dan de waarschijnlijkheid dat de Eiffeltoren gevormd is per toeval, omdat zelfs de meest simpele menselijke cel nog complexer is dan elk door de mens gebouwd bouwwerk.
Hoe is het dan mogelijk om te denken dat de balans, het evenwicht in de wereld, tot stand is gekomen door toeval? Terwijl de buitengewone harmonie waarneembaar is, zelfs met het blote oog! Het is de meest onredelijke bewering om te zeggen dat het universum, met elk punt dat het bestaan van zijn Schepper bewijst, tot stand is gekomen van uit zichzelf, per toeval. 

Daarom, er moet een eigenaar zijn van de orde en het evenwicht dat overal zichtbaar is, van ons eigen lichaam tot de verste uithoeken van het onvoorstelbaar grote universum. Dus, wie is deze Schepper Die alles zo subtiel geordend en gecreëerd heeft? 

Hij kan niet zomaar een materieel iets zijn dat aanwezig is in het universum, omdat Hij een Wilskracht moet zijn dat al bestond vóór het universum, omdat Hij het universum schiep. 

De Almachtige Schepper is Degene aan Wie alles zijn bestaan te danken heeft, Wiens bestaan zonder begin en eind is: “Voorwaar, wanneer Hij iets wil (scheppen), dan zegt Hij er slechts tegen: ‘Wees’, en het is. Heilig is Degene in Wiens Hand de heerschappij over alle zaken is en tot Hem worden jullie teruggekeerd.” 

Religie leert ons de identiteit van onze Schepper, Wiens bestaan we kunnen ontdekken met ons verstand en ons vermogen om te redeneren. Door wat Hij aan ons heeft geopenbaard als religie, weten wij dat Hij God is, de Barmhartige en de Genadevolle, Die de hemelen en de aarde gecreëerd heeft uit niets. 

Ofschoon de meeste mensen capabel zijn om dit feit te begrijpen, leven zij zonder zich hiervan bewust te zijn. Als zij naar een schilderij van een landschap kijken, vragen zij zich af wie de schilder van dit doek is. Daarna loven zij de artiest voor zijn mooi stukje kunstwerk. Ondanks het feit dat zij talrijke originelen van dat schilderij kunnen zien op het moment dat zij om zich heen kijken, slaan zij geen acht op het bestaan van Allah, Die de Enige Eigenaar is van al deze originele schoonheden. In oprechtheid, er is geen langdurig onderzoek nodig om het bestaan van God te begrijpen. Zelfs als een persoon vanaf zijn geboorte maar in één kamer zou verblijven, dan nog zou hij ontelbare bewijzen kunnen zien om het bestaan van Allah te bevatten. Het menselijk lichaam zit zo vol met bewijzen, dat je enkele encyclopedieën nodig hebt om alles te beschrijven. Zelfs een paar minuten je gedachten laten gaan over deze zaken is genoeg om het bestaan van God te begrijpen. De orde en het evenwicht worden beschermd door Allah en gehandhaafd door Hem. 

Het menselijk lichaam is niet alleen de bron van bewijs. Al het leven in elke vierkante millimeter van de aarde, waarneembaar voor de mens of niet, dient als bewijs om over na te denken. De wereld zit boordevol met levende wezens, van eencellige organismen tot planten, van insecten tot zeedieren en van vogels tot mensen. Als je een handjevol aarde zou nemen en er even naar zou kijken, dan zou je ontdekken dat zelfs hierin een verscheidenheid aan leven met verschillende eigenschappen aanwezig is. Hetzelfde is waar over de lucht die je inademt. Zelfs je huid bevat vele levende schepseltjes welke namen hebben die onbekend zijn voor velen. In de ingewanden van alle levende wezens leven miljoenen bacteriën en eencellige organismen die je helpen bij de vertering van je voedsel. De dierenpopulatie op aarde is vele malen groter dan de populatie mensen. Als we dan ook nog de plantenwereld bekijken, dan zien we dat er geen enkel stukje aarde is zonder leven. Al dit leven, dat is verspreid  over een gebied van miljoenen vierkante kilometers, hebben verschillende lichaamstructuren, verschillende levensstijlen en een verschillende bijdrage aan het ecologische evenwicht. Het is absurd te stellen dat alles bestaat door toeval en zonder doel en zonder reden. Geen van alle levende wezens bestaat door eigen toedoen en eigen inspanning. Geen één toevallige gebeurtenis kan zo'n zeer complex systeem als gevolg hebben.

“Hij heeft de hemelen en de aarde in Waarheid geschapen. Hij doet de nacht de dag bedekken en Hij doet de dag de nacht bedekken. En Hij heeft de zon en de maan dienstbaar gemaakt. Allen bewegen tot een bepaalde tijd. Weet dat Hij de Almachtige, de Vergevensgezinde is.” 

Al deze bewijzen leiden ons naar de conclusie dat het universum werkt met een soort van ‘bewustheid’. Wat is dan de bron van deze bewustheid? Met zekerheid niet de levende wezens, noch de levenloze dingen. Noch kunnen zij het evenwicht handhaven en de orde onderhouden. Het bestaan van Allah bewijst zichzelf met ontelbare bewijzen in het universum. Het is een feit, dat geen enkel persoon in de wereld deze bewijzen niet accepteert vanuit zijn hart. Toch ontkennen zij het, ‘met onrechtvaardigheid en arrogantie in hun ziel zijn zij ervan overtuigd’, zoals verklaard wordt in de Qor-aan: “En zij ontkenden ze, hoewel zij zelf ervan overtuigd waren, uit onrechtvaardigheid en hoogmoed. Zie dan hoe het einde van de verderfzaaiers was!”  

Dit boek is geschreven om deze werkelijkheid onder ogen te brengen, waar sommige mensen zich van afkeren (omdat het in tegenstelling is met hun interesses) en ook om het bedrog en de gevoelloze conclusies te onthullen, op welke sommige onware beweringen gebaseerd zijn. Dit is waarom vele diverse onderwerpen aangehaald worden in dit boek. 

Diegene die dit boek lezen, zullen wederom de onbetwistbare bewijzen van het bestaan van God zien en getuigen zijn dat het bestaan van God alle dingen omvat: de ‘redenatie’ weet dat. Zoals Hij deze allesdoordringende orde heeft geschapen, zo ook is Hij Diegene Die het onophoudelijk handhaaft en onderhoudt. 

Van niets tot iets.

De vragen over hoe het universum ontstaan is, waar het naar toe gaat en hoe de wetten, de orde en het evenwicht zich handhaven, zijn altijd al onderwerpen van interesse geweest. Wetenschappers en denkers zijn met dit onderwerp oneindig lang bezig geweest en zij hebben enkele theorieën ontwikkeld. 

Het gangbare idee, tot het begin van de 20ste eeuw, was dat het universum oneindig dimensionaal was, dat het altijd al bestaan heeft en dat het voor altijd zal bestaan. Volgens deze visie, ‘static universe model’ genaamd, heeft het universum noch een begin, noch een einde. 

Deze kijk op het universum legt de grondslag voor de materialistische filosofie en zo ontkennen zij het bestaan van een Schepper, terwijl het beweert dat het universum een constante, stabiele en een niet veranderende verzameling van materie is. 
Materialisme is een systeem met een denkwijze die materie ziet als een absoluut iets en het ontkent het bestaan van al het andere. De wortels van dit systeem liggen in het Oude Griekenland en de steeds toenemende acceptatie begon in de 19de eeuw. Deze denkwijze werd bekend in de vorm van het spitsvondige materialisme van Karl Marx. 

Zoals we al eerder verklaarden, bereidde de ‘static universe model’ van de 19de eeuw de grondslag voor van de materialistische filosofie. In zijn boek ‘Principes Fondamentaux de Philosophie’, verklaarde George Politzer betreffende de basis van dit universummodel, dat “het universum een niet gecreëerd iets is” en hij voegde er aan toe: “Als het dat was, dan zou het onmiddellijk gecreëerd zijn door God en tot bestaan zijn gebracht uit niets. Om de Schepping te bekennen en te aanvaarden, zal diegene ook moeten bekennen, op de eerste plaats, het bestaan van een moment dat het universum niet bestond en dat iets ontstaan is uit niets. Dit is een stelling die de wetenschap niet kan aanvaarden.” 

Toen Politzer beweerde dat het universum niet gecreëerd is uit het niets, vertrouwde hij op het ‘static universe model’ uit de 19de eeuw en hij dacht dat hij een wetenschappelijke bewering vaststelde. Hoe dan ook, de ontwikkelde wetenschap en technologie in de 20ste eeuw wierpen de primitieve ideeën omver, zo ook het “static universe model” dat de grondslag was voor de materialisten. Vandaag de dag, in het begin van de 21ste eeuw, hebben moderne natuurkundigen bewezen, met vele experimenten, observatie en berekeningen, dat het universum een begin had en dat het gecreëerd is uit niets met een grote explosie.

Dat het universum een begin heeft, betekent dat het heelal gemaakt is tot iets, vanuit niets. Dit betekent dat het universum is gecreëerd. Als een gecreëerd ding bestaat (wat eerst nog niet bestond), dan heeft het zeker een Schepper. Iets uit niets is een idee dat onvoorstelbaar is voor het menselijk verstand. (De mens kan zich dit niet voorstellen omdat hij het niet ervaren heeft.) Daarom, iets uit niets is heel anders dan het samen brengen van voorwerpen om een nieuw voorwerp te vormen (zoals kunstwerken of technologische uitvinden). Het is een Teken van de Schepping van Allah, dat alles in één moment zo perfect is gevormd, terwijl de gecreëerde dingen geen voorgaande voorbeelden hadden en dat er niet eens tijd en ruimte was om ze te scheppen. 

“Allah is Degene Die de hemelen en de aarde en wat tussen hen is heeft geschapen, in zes dagen (perioden), en Hij zetelde Zich op de Troon. Er is voor jullie buiten Allah geen beschermer en geen voorspreker. Laten jullie je dan niet vermanen?” 

Het ontstaan van het universum vanuit het niets, is het grootst mogelijke bewijs dat het is gecreëerd. Nu dat deze feiten bekend zijn, veranderen vele zaken. Het helpt mensen het doel en de zin van het leven te begrijpen en men krijgt zicht op hun standpunt en de reden van alles. Daarom probeerden vele wetenschappelijke samenlevingen het feit van de Schepping te negeren, welke zij niet volledig konden bevatten. Zelfs niet terwijl het bewijs heel duidelijk was voor hen. Het feit dat alle wetenschappelijke bewijzen het bestaan van een Schepper laten zien, heeft hen genoodzaakt om alternatieven te verzinnen om de mensen te verwarren. Niettemin, het bewijs van de wetenschap zelf, heeft een definitief einde gemaakt aan deze theorieën.
De Big Bang.

In 1929, in het ‘California Mount Wilson Observatory’, ontdekte een Amerikaanse sterrenkundige met de naam Edwin Hubble, één van de grootste ontdekkingen in de geschiedenis van de astronomie. Terwijl hij de sterren observeerde met een gigantische telescoop, ontdekte hij dat het licht van deze sterren verschoof naar het rode gedeelte van het spectrum en dat deze verschuiving groter was, naarmate de ster verder van de aarde verwijderd was. Deze ontdekking had een schrikbarend effect op de wetenschappelijke wereld, omdat volgens de algemeen geaccepteerde regels van de natuurkunde, het spectrum van lichtstralen reizend naar het punt van observatie, naar violet neigde, terwijl het spectrum van lichtstralen die van het observatiepunt af bewogen, naar rood neigde. Tijdens Hubble's observaties, ontdekte hij dat het licht van de sterren naar rood neigden. Dit betekent dat de sterren verder van ons af bewegen.
Spoedig daarna ontdekte Hubble nog een heel belangrijk iets: sterren en melkwegen bewegen niet alleen van ons vandaan, maar ook van elkaar. De enige conclusie die men kan trekken van een universum waarin alles van elkaar vandaan beweegt, is dat het universum constant expandeert, het universum zet uit.

“(Gedenk) de Dag waarop Wij de hemelen oprollen, zoals het oprollen van het perkament om op te schrijven: net zoals Wij de eerste schepping begonnen zullen Wij haar herhalen, als een belofte die Wij op Ons namen. Voorwaar, Wij zullen het doen.”

Om dit beter te begrijpen, kan men het universum voorstellen als het oppervlak van een ballon die opgeblazen wordt. Net zo als de punten van het ballonoppervlak van elkaar bewegen wanneer je de ballon opblaast, zo ook bewegen de objecten in de ruimte van elkaar af, als de ruimte blijft uitzetten. 

Eigenlijk was dit al, een korte periode voor Hubble, theoretisch ontdekt door Albert Einstein, die wordt beschouwd als de grootste wetenschapper van de eeuw. Einstein concludeerde na berekeningen die hij maakte in theoretische natuurkunde, dat het universum niet stabiel kon zijn. Hij legde deze theorie aan de kant, om niet in conflict te komen met de rest van de wetenschappelijke wereld, die het ‘static universe model’ in die tijd in het algemeen accepteerden. Later zou Einstein toegeven dat deze beslissing, om de theorie voor zichzelf te houden, de grootste fout in zijn carrière was. Vervolgens werd de theorie van Einstein bewezen door Hubble's waarnemingen en het werd een feit dat het universum expandeert.

Wat is nu belangrijk aan het feit dat het heelal uitzet, voor het bestaan van het heelal? Het uitzetten van het universum  impliceert, dat als het terug in de tijd kon reizen, dat het universum zou bewijzen dat het van origine ontstaan is uit één enkel punt. De berekeningen laten zien dat dit ‘enkele punt’, dat alle materie van het universum omvatte, een volume van nul had en een oneindige dichtheid.

Het heelal kreeg zijn bestaan door een explosie van dit punt met nul volume. Deze grote explosie die het begin van het heelal markeert, kreeg de naam ‘Big Bang’ (de oerknal) en de theorie werd zo genoemd. 

Het moet vermeld worden, dat een ‘nul volume’ een theoretische uitdrukking is. Wetenschap kan het begrip ‘niets’, dat buiten het bevattingsvermogen van de mens ligt, definiëren, maar alleen door het uit te drukken als ‘een punt met nul volume’. In oprechtheid, ‘een punt zonder volume’ betekent ‘niets’. Het universum is ‘iets’ geworden uit ‘niets’. Met andere woorden, het is geschapen.

De Big Bang-theorie laat ons zien dat in het begin alle objecten in het heelal, één deel waren en toen zijn gescheiden. Dit feit, welke is onthuld door de Big Bang-theorie, was al verklaard in de Qor-aan, 14 eeuwen geleden, toen mensen een heel beperkte kennis hadden over het universum: “Weten degene die ongelovig zijn niet dat de hemelen en de aarde als een gemengde massa waren en dat Wij hen beide daarop splitsten en dat Wij alle levende dingen uit het water maakten? Geloven zij niet?” 

Zoals wordt verklaard in dit vers, is alles, zelfs de ‘hemelen en de aarde’ die nog niet geschapen waren, geschapen met de Big Bang, met de oerknal, vanuit dat ene punt, en gevormd tot het huidige universum, door scheiding van elkaar.

Als we de verklaring van dit vers uit de Qor-aan vergelijken met de Big Bang-theorie, dan zien we dat zij volledig overeenkomen met elkaar. Hoe dan ook, de Big Bang werd pas geïntroduceerd als een wetenschappelijke theorie in de 20ste eeuw.

De expansie (uitzetting) van het heelal is één van de meest belangrijke bewijzen dat het heelal is geschapen uit niets. Ofschoon dit feit pas ontdekt werd door de wetenschap in de 20ste eeuw, heeft Allah (Glorieus en Verheven is Hij) ons al geïnformeerd over deze realiteit in de Qor-aan, die 1400 jaar geleden aan de mensheid werd geopenbaard: 

“En Wij hebben de hemel met een grote macht gebouwd. En voorwaar, Wij zijn zeker Machtigen.” 

Het zoeken naar alternatieven voor de Big Bang theorie.

Het is duidelijk dat de Big Bang-theorie bewijst, dat het universum is ‘gecreëerd uit niets’, met andere woorden, dat het is geschapen door God. Om deze reden bleven astronomen die overtuigd waren van de materialistische filosofie, zich verzetten tegen de Big Bang-theorie, om zo hun eigen gedachtegang overeind te houden. De reden van deze moeite werd verklaard in de volgende woorden van A.S. Eddington, een van de opmerkelijkste materialistische natuurkundige: “Filosofisch gezien, is het idee van een abrupt begin van alles, tot aan het huidige evenwicht van de natuur, weerzinwekkend voor mij.” 

Sir Fred Hoyle was één van diegenen die werd gestoord door de Big Bang-theorie. In het midden van de 20ste eeuw verdedigde Hoyle een theorie, ‘steady-state’ genaamd. Deze theorie was gelijk aan het ‘constant universe model’, dat ontstond aan het eind van de 19de eeuw. De ‘steady-state’-theorie beweerde dat het heelal zowel oneindig groot is en voor eeuwig in bestaan. Met het enige zichtbare doel, dat van het steunen van de materialistische filosofie, was deze theorie totaal verschillend met de Big Bang-theorie, welke de bewering bevat dat het heelal een begin had. Degene die de steady-state-theorie verdedigden, waren voor lange tijd tegen de Big Bang. De wetenschap werkte hen tegen.

Sommige wetenschappers zochten voor manieren om alternatieven te ontwikkelen. In 1948 kwam George Gamov met een ander idee betreffende de Big Bang. Hij verklaarde dat nadat de vorming van het heelal door een grote explosie, een soort van stralingsoverschot moest zijn ontstaan in het universum, als overblijfsel van deze explosie. Bovendien zou deze straling gelijkmatig verspreid moeten zijn door het heelal. Dit bewijs dat ‘moest bestaan’ werd snel gevonden.

Cosmic Background Radiation

In 1965 ontdekten twee onderzoekers, Arno Penzias en Robert Wilson, deze golven per “toeval”. Deze straling, ‘cosmic background radiation’ genaamd, bleek niet van een bepaalde bron te komen, maar meer de hele ruimte te doordringen. Dus was het duidelijk dat de hittegolven die gelijkmatig door de gehele ruimte straalden, overblijfselen waren van de beginfases van de oerknal. Penzias en Wilson werden onderscheiden met een Nobelprijs voor hun ontdekking.

In 1989 zond de NASA de Cosmic Background Explorer (COBE) satelliet de ruimte in, voor onderzoek naar deze straling. Het duurde slechts 8 minuten voordat de gevoelige scanners van deze satelliet, de metingen van Penzias en Wilson bevestigde. De COBE vond de overblijfselen van de grote explosie die plaats vond in het begin van het universum.

Gedefinieerd als de grootste astronomische ontdekking aller tijden, bewezen deze bevindingen duidelijk de Big Bang-theorie. De bevindingen van de COBE 2 satelliet, welke in de ruimte werd gebracht na de COBE satelliet, bevestigde ook de berekeningen, gebaseerd op de Big Bang. 

Een ander belangrijk bewijs voor de Big Bang is de hoeveelheid waterstof en helium in de ruimte. Volgens de laatste berekeningen begreep men dat de waterstof-heliumconcentratie in het heelal op dit moment, in verhouding staat met de theoretische berekeningen van de waterstof-heliumconcentratie, overgebleven direct na de Big Bang. Als het universum geen begin zou hebben en als het universum altijd al bestaan zou hebben, zou het bestanddeel waterstof al compleet zijn opgebruikt en omgezet zijn in helium.

Al deze fascinerende bewijzen zijn de reden dat de Big Bang-theorie is aanvaard door de wetenschappelijke gemeenschap. Het Big Bang model was het laatste model dat door de wetenschap is bereikt, betreffende de vorming en het begin van het heelal.

De ‘steady-state’-theorie verdedigend, aan de zijde van Fred Hoyle, omschreef Dennis Sciama de laatste positie die men had bereikt, nadat al het bewijs voor de Big Bang bekend was. Sciama verklaarde dat hij deelgenomen had in een verhitte discussie tussen verdedigers van de ‘steady-state’-theorie en diegene die deze theorie testten in de hoop het te weerleggen. Hij voegde er aan toe dat hij de ‘steady-state’-theorie verdedigde, niet omdat hij het als waarheid achtte, maar omdat hij wilde dat het de waarheid was. Fred Hoyle was tegen alle bezwaren die zich als bewijs tegen deze theorie begonnen te ontpoppen. Sciama vervolgde zijn toespraak met het toegeven dat hij in eerste instantie achter Hoyle stond, maar toen de bewijzen zich opstapelden, moest hij toegeven dat het spelletje van de ‘steady-state’-theorie over was en dat de theorie moest worden verworpen. 

Prof. George Abel van de Universiteit van California, verklaarde ook dat recentelijk beschikbaar bewijs laat zien dat het heelal zo'n biljoen jaar geleden ontstaan is door de Big-Bang. Hij geeft toe dat hij geen andere keus heeft dan de Big Bang theorie te accepteren. 

Met de overwinning van de Big Bang, werd het concept van ‘eeuwige materie’, dat de basis vormt van de materialistische filosofie, op de afvalhoop van de geschiedenis gegooid. Wat was er dan voor de oerknal en wat was die kracht die het heelal tot ‘iets’ bracht met deze grote explosie toen er nog ‘niets’ bestond? Deze vraag duidt zeker (in de woorden van Arthur Eddington; het ‘filosofisch ongunstige’ feit voor de materialisten) op het bestaan van de Schepper. De beroemde atheïstische filosoof Antony Flew, geeft het volgende commentaar over deze kwestie: “In het algemeen is toegeven goed voor de ziel. Ik wil daarom beginnen met toegeven dat de atheïst beschaamd moet zijn door de hedendaagse kosmologische overeenstemming over de huidige informatie. Het lijkt erop dat de heelaldeskundigen wetenschappelijke bewijzen leveren voor waarvan St. Thomas beweerde dat het niet filosofisch te bewijzen zou zijn; namelijk dat het universum een begin heeft. Zo lang als het heelal eenvoudig wordt gezien als een voorwerp, niet alleen zonder eind maar ook zonder begin, dan rest heel gemakkelijk zijn redenloos bestaan te bepleiten en om het even wat, wordt gevonden als zijnde het meest fundamentele hoofdkenmerk. Dit zou dan geaccepteerd worden als de ultieme verklaring. Ofschoon ik geloof dat dit nog steeds correct is, is het zeker niet gemakkelijk, noch comfortabel om in deze positie te blijven in het licht van de Big Bang-theorie.” 

Vele wetenschappers die zich niet blindelings betitelen als atheïsten, hebben toegegeven aan een rol van een Almachtige Schepper in de Schepping van het universum. Deze Schepper moet een “wezen” zijn, Die zowel materie als tijd geschapen heeft, maar Zelf onafhankelijk is van beide. De bekende astronoom Hugh Ross heeft dit te zeggen: “Als het begin van tijd gelijktijdig is aan het begin van het heelal, zoals de ruimtetheorie zegt, dan moet de ‘reden’ van het heelal een soort van ‘bestaan’ zijn, opererend in een tijddimensie die compleet onafhankelijk is en moest het al bestaan voordat de tijddimensie van het heelal bestond. Deze conclusie is ontzettend belangrijk om te begrijpen wie God is en wat God is en wat God niet is. Het zegt ons dat God niet het heelal is, noch dat God aanwezig is in het universum.” 

Materie en tijd zijn geschapen door de Almachtige Schepper, Die onafhankelijk is van deze begrippen. Deze Schepper is Allah, de Heer van de hemelen en de aarde.

Subtiel evenwicht in de ruimte.

Werkelijk, de Big Bang heeft meer problemen veroorzaakt voor de materialisten dan bovengenoemde bekentenissen van de atheïstische filosoof Antony Flew. De Big Bang bewijst niet alleen dat het heelal ontstaan is uit niets, maar ook dat het geschapen is op een heel goede, georganiseerde, systematische en gecontroleerde manier.

De Big Bang vond plaats met een explosie van een ‘punt’ dat alle materie en energie van het hele universum bevatte en de verspreiding in de ruimte naar alle richtingen met een verschrikkelijke snelheid. Uit deze materie en energie, is een groot evenwicht gekomen dat melkwegen, sterren, de zon, de aarde en alle andere hemellichamen bevat. Bovendien werden er wetten gevormd, wetten van de natuurkunde, welke dezelfde zijn waar ook in het universum en deze wetten veranderen niet. Al deze zaken geven een perfecte orde aan, ontstaan na de Big Bang. 

Explosies brengen hoe dan ook, geen orde. Alle waarneembare explosies richten schade aan, ze breken af, ze vernietigen wat aanwezig is. Bijvoorbeeld de explosies van de atoombom en de waterstofbom, mijngassen, vulkanische explosies, natuurgas explosies, zonexplosies: zij hebben allemaal vernietigende effecten.

Als er aan ons een explosie geïntroduceerd zou worden, die een gedetailleerde orde als resultaat zou hebben - bijvoorbeeld, als een explosie onder de grond een perfect kunststuk zou vormen, of een gigantisch paleis, of imposante huizen - dan zouden we concluderen dat er een ‘bovennatuurlijke’ ontdekking achter deze explosie moet zitten en dat al deze stukjes die verspreid zijn door de explosie zo gemaakt zijn dat zij op een zeer gecontroleerde manier bewegen. 

Het citaat van Sir Fred Hoyle, die zijn fout accepteerde na jaren van tegenstand tegen de Big Bang theorie, laat deze situatie heel goed zien: “De Big Bang-theorie bevat het feit dat het heelal begon met een enkele explosie. Maar, zoals we hierboven kunnen zien, vernietigt een explosie alleen maar materie, terwijl de oerknal op een mysterieuze manier het tegenovergestelde effect tot gevolg had; het samengaan van materie in de vorm van melkwegstelsels.” 

Terwijl hij verklaarde dat de vorming van orde door de Big Bang tegenstrijdig is, interpreteerde hij zeker de Big Bang met een materialistische bevooroordeelde kijk en nam aan dat het een ‘ongecontroleerde explosie’ was. Hoe dan ook, hij was het die in werkelijkheid tegenstrijdig werd, door het maken van zo'n verklaring, door zo simpel het bestaan van een Schepper af te wijzen. Als er een grote orde zou ontstaan met een explosie, dan zou men van het concept van een ‘ongecontroleerde explosie’ moeten afzien en zou men moeten accepteren dat de explosie buitengewoon gecontroleerd was.

Een ander aspect van deze zeer bijzondere orde die in het heelal gevormd is door de Big Bang, is de schepping van het ‘bewoonbare universum’. Er zijn ontzettend veel condities voor de vorming van een bewoonbare planeet en ze zijn zo complex, dat het onmogelijk is te denken dat dit gevormd is per toeval.

Paul Davies, een beroemd professor in theoretische natuurkunde, berekende hoe ‘fijn-afgestemd’ de uitzetting na de Big Bang was en hij kwam tot een geweldige ontdekking. Volgens Davies: “Als de snelheid van de uitzetting na de Big Bang anders zou zijn geweest, zelfs in de verhouding van één op de biljoen x biljoen, dan zou er geen bewoonbaar hemellichaam gevormd zijn geweest.

Zorgvuldige metingen plaatsen de snelheid van de expansie heel dicht bij een kritische waarde, welke het heelal laat ontsnappen aan zijn eigen zwaartekracht en voor altijd expandeert. Een beetje langzamer en het heelal zou ineenstorten, een beetje sneller en het kosmisch materiaal zou al lang geleden compleet zijn verspreid. Het is interessant om precies te kijken naar hoe subtiel de snelheid van de uitzetting is geregeld, waardoor het precies op de lijn valt tussen twee catastrofes; een beetje langzamer zou een ramp betekenen en ook een beetje sneller zou de ondergang van het heelal tot gevolg hebben. Wanneer in de tijd I S (de tijd dat het patroon van de uitzetting al stabiel vastgesteld was) de uitzettingssnelheid een verschil met de werkelijke snelheid had van meer dan 10-18, dan zou dat voldoende zijn geweest om het subtiele evenwicht te verstoren. De explosieve kracht van het heelal klopt precies met een ongelooflijke nauwkeurigheid ten opzichte van zijn eigen aantrekkingskracht. De Big Bang was niet, klaarblijkelijk, zomaar een oude explosie, maar een explosie met een voortreffelijk geregelde omvang. 

De natuurkundige wetten die begonnen te gelden na de Big Bang, veranderden totaal niet. Zelfs niet na 15 biljoen jaar. Bovendien kloppen deze wetten volgens berekeningen zo helder, dat zelfs een millimeter verschil van hun huidige waarden, kan resulteren in de vernietiging van de hele structuur en opbouw van het heelal.

De bekende natuurkundige Prof. Stephen Hawking, verklaart in zijn boek ‘A Brief History of Time’, dat het heelal is bepaald volgens berekeningen en evenwicht, zo subtiel afgesteld, dat wij ons dat nauwelijks kunnen voorstellen. Hawking verklaarde met betrekking tot de uitzetting van het heelal: “Waarom begon het ‘groeien’ van het heelal zo dicht tegen de kritische snelheid van uitzetting, die een scheiding maakt van modellen die ineenstorten en modellen die voor altijd blijven expanderen, zo, dat zelfs nu nog, tien duizend miljoen jaar later, het nog steeds expandeert, dicht op diezelfde kritische snelheid? Als de snelheid van expansie, één seconde na de Big Bang, een verschil had gehad, zelfs een fractie van honderd duizend miljoen, dan zou het heelal zijn ineengestort, zelfs voor dat het zijn huidige grootte bereikt zou hebben.” 

Paul Davies legt ook het onvermijdelijke resultaat uit, voortkomend uit dit ongelooflijk precieze evenwicht en bedachtzaamheid: “Het is moeilijk je te verzetten tegen de indruk van de huidige structuur van het heelal, dat heel duidelijk heel gevoelig is voor kleine veranderingen in de cijfers, dat het eerder doordacht moet zijn… De klaarblijkelijk wonderbaarlijke overeenstemming van de getalswaarde die de natuur heeft bepaald voor haar fundamentele onveranderlijkheid, moet het meest fascinerend bewijs bevatten voor het hoofdbestanddeel van kosmisch ontwerp.” 

In relatie met hetzelfde onderwerp schreef een Amerikaanse professor in astronomie, George Greenstein, in zijn boek “The Symbiotic Universe”: “Als we alle bewijzen onderzoeken, komt drangmatig de gedachte in de mens op, dat een bovennatuurlijke kracht - of, beter gezegd  Kracht - betrokken moet zijn.” 

Het evenwicht.

De schepping van materie. 
Het atoom, de bouwsteen van alle materie, kreeg zijn bestaan na de Big Bang. Deze atomen kwamen toen samen om zo het universum te vormen met sterren, de aarde en de zon. Daarna bewerkstelligden dezelfde atomen leven op aarde. Alles wat u om u heen ziet: uw lichaam, de stoel waar u op zit, het boek dat u in uw handen heeft, de lucht die u ziet door het raam, de grond, het beton, het fruit, de planten, alle levende wezens en alles wat u zich maar kunt voorstellen is tot bestaan gekomen door een verzameling van atomen.
Wat is dan het atoom, de bouwsteen van alles, waarvan is het gemaakt en welke structuur heeft het?

Als we de structuur van atomen onderzoeken, dan zien we dat ze allemaal een opmerkelijk ontwerp en orde hebben. Elk atoom heeft een kern waarin zich een bepaald aantal protonen en neutronen zich bevinden. Daar komt nog bij dat er elektronen zijn die rond de kern bewegen in een constante baan met een snelheid van 1000 kms per seconde.  De elektronen en protonen van een atoom zijn gelijk in aantal, omdat positief geladen protonen en negatief geladen elektronen elkaar altijd in balans houden. Als een van deze aantallen anders zou zijn, dan zou er geen atoom zijn, aangezien zijn elektromagnetisch evenwicht dan verstoord zou zijn. De atomen zijn opgebouwd uit een relatief zware atoomkern, bestaande uit positief geladen protonen en ongeladen neutronen, waaromheen zich een wolk van elektronen (negatief geladen elementaire deeltjes) bevindt. De atoomkern wordt bijeen gehouden door de sterke kernkracht; de elektronen worden in hun baan gehouden door de elektromagnetische kracht. De kern van een atoom, de protonen en neutronen, en de elektronen eromheen, zijn altijd in beweging. Deze wentelen onfeilbaar zowel om zichzelf, als om elkaar in bepaalde snelheden. Deze snelheden zijn altijd verhoudingsgewijs tot elkaar en ze bepalen het bestaan van het atoom. Geen wanorde, ongelijkheid of verandering komt er voor. Alle materie is opgebouwd uit deze bouwstenen.

Het is zeer opmerkelijk dat zo'n hoog ontwikkelde orde en vastgestelde eenheid tot bestaan zijn gekomen na een grote explosie die plaatsvond in het onbestaande. Als de Big Bang een ongecontroleerde en toevallige explosie zou zijn geweest, dan zou het, hoe dan ook, gevolgd moeten zijn door willekeurige gebeurtenissen en alles dat vervolgens gevormd werd, zou hoe dan ook, verspreid worden in een grote chaos.

In feite, een vlekkeloze orde heeft de overhand gekregen op elk punt, sinds het begin van het bestaan. Bijvoorbeeld; ofschoon atomen zijn gevormd op verschillende plaatsen en tijden, zijn ze zo georganiseerd, dat het lijkt alsof ze zijn geproduceerd in één enkele fabriek met een bewustzijn van elk soort. Ten eerste vinden elektronen uit zichzelf een kern en beginnen eromheen te draaien. Daarna komen atomen samen om materie te vormen en dit alles brengt zinvolle, redelijke voorwerpen met een doel voort. Onduidelijke, nutteloze, abnormale en doelloze dingen komen niet voor. Alles, van de kleinste eenheid tot het grootste element, alles is zo georganiseerd en heeft veelvuldige doelen.

Dit alles zijn zuivere bewijzen voor het bestaan van de Schepper, Die verheven is in kracht, en wijst op het feit dat alles tot bestaan komt hoe Hij het wil en wanneer Hij het wil. In de Qor-aan verwijst Allah (Glorieus en Verheven is Hij) naar Zijn Schepping aldus: “Hij is Degene Die de hemelen en de aarde schiep met de Waarheid. En op de dag waarop Hij zegt ‘Wees’, en het is: Zijn woord is de Waarheid…”   

Na de Big Bang.

Roger Penrose, een natuurkundige die uitgebreid onderzoek heeft verricht naar het ontstaan van het heelal, heeft het feit verklaard dat het heelal in zijn hoedanigheid niet louter berust op toevalligheden, maar dat het laat zien dat het absoluut een doel heeft. Voor sommige mensen ‘is het heelal gewoon daar’ en gaat het gewoon door met gewoon daar te zijn. Wij mensen vinden onszelf daar in het midden van het geheel, gewoon. Deze kijk zal ons waarschijnlijk niet helpen om het heelal te begrijpen. Volgens de kijk van Penrose, zijn er vele diepe zaken gaande in het heelal, die we heden ten dage nog niet kunnen waarnemen. 

De ideeën van Roger Penrose zijn inderdaad goede stof voor de gedachte. Zoals deze woorden suggereren, koesteren vele mensen foutieve gedachten dat het universum met zijn perfecte evenwicht, bestaat voor niets, zonder reden, en dat zij daarentegen in dit heelal leven voor een doelloos spel.

Hoe dan ook, het kan in geen geval beschouwd worden als ‘gewoon’ en ‘normaal’, dat een perfecte en wonderbaarlijke orde ontstaan is na de oerknal, welke wordt beschouwd door de wetenschappelijke wereld als oorzaak van de vorming van het universum, aangetoond met vele wetenschappelijke feiten en bewijzen.

Kortom, als we het glorieuze systeem van het heelal onderzoeken, zien we dat het bestaan van het heelal en zijn werking, berust op een extreem subtiel evenwicht en een orde die te complex is om uitgelegd te worden als toevallige gebeurtenissen. Het is duidelijk dat in geen geval het mogelijk is dat dit subtiele evenwicht en deze orde uit zichzelf is ontstaan en per toeval na een grote explosie. De vorming van zo'n orde, na een explosie zoals de Big Bang, kan alleen maar mogelijk zijn als resultaat van een bovennatuurlijke schepping.

“Degene Die de hemel heeft geschapen in lagen. Jij ziet in de schepping van de Erbarmer geen onevenwichtigheid. Kijk dan nog een keer, zie jij een afwijking? Kijk dan nog eens twee maal, jij zult jouw ogen nederig neerslaan, terwijl zij vermoeid zijn.” 

Dit niet te evenaren ontwerp en orde in het universum bewijst zeker het bestaan van een Schepper met onbegrensde Kennis, Macht en Wijsheid, Die materie gecreëerd heeft uit het niets en die alles onophoudelijk controleert en bestuurd. Deze Schepper is God, Allah, de Heer der hemelen, de aarde en alles wat ertussen is.

Al deze feiten laten ons ook zien hoe de beweringen van de materialistische filosofie, welke simpelweg een dogma is uit de 19de eeuw, ongeldig worden verklaard door de wetenschap van de 20ste eeuw.

Door het bekend worden van deze grote orde, ontwerp en evenwicht, die aanwezig zijn in het heelal, heeft de moderne wetenschap het bestaan bewezen van een Schepper Die alles heeft gecreëerd en alles beheerst: dat is Allah (Glorieus en Verheven en is Hij). 

Het materialisme heeft voor enkele eeuwen veel invloed gehad op een groot aantal mensen en het heeft zich verborgen gehouden achter het masker van de ‘wetenschap’. Het materialisme heeft een grote fout gemaakt door alles te veroordelen (ontkennen) wat niet bestond (zichtbaar, tastbaar), behalve materie. Hierdoor heeft het materialisme het bestaan van God, Die alles gecreëerd en geordend heeft uit het niets, ontkend. Er komt een dag dat materialisme herinnerd zal worden als een primitief en bijgelovig geloof, verstoken van zowel redelijkheid, logica en wetenschap.

Wonderen in ons lichaam.

“Wij zullen hen Onze Tekenen laten zien, aan de horizonten en in jullie zelf…” 

Stelt u zich eens voor, dat u een grote stad bouwt van miljoenen Legoblokjes. In deze stad bouwt u wolkenkrabbers, kronkelende wegen, treinstations, vliegvelden, winkelcomplexen, een metro en ook rivieren, meren, bossen en een strand. U laat er ook duizenden mensen leven, wandelend in de straten, zittend in hun huizen en werkend in hun kantoren. Geef aandacht aan elk detail. Zelfs aan de verkeerslichten, brievenbussen en de borden op het busstation.

Al deze Legoblokjes van deze stad, heeft u met grote zorg geplaatst, tot in het kleinste detail en elk blokje heeft u met pijn en moeite zo gerangschikt, dat er een mooie levensechte stad is ontstaan. Als er iemand naar u toe zou komen en zou zeggen dat al deze Legoblokjes van deze stad, per toeval samen zijn gekomen en zo de stad hebben gevormd, wat zou u dan denken van de geestelijke toestand van deze persoon?

Nu, ga eens terug naar de stad die u heeft gebouwd en denk na over het feit dat de hele stad met de grond gelijk wordt gemaakt omdat u één enkel Legoblokje bent vergeten te plaatsen, of dat het van plaats is veranderd. Kunt u zich voorstellen wat voor een groot evenwicht en orde u had kunnen bewerkstelligen?

In het voorgaande hebben we gezien dat het leven in de wereld waarin wij leven, ook mogelijk is gemaakt door de opeenhoping van zo'n groot aantal details, onbegrijpelijk voor het menselijk verstand. De afwezigheid van slechts één detail, kan het einde van het leven op aarde betekenen.

Alles, elk detail van het atoom, het kleinste deeltje van materie, tot de melkwegen die biljoenen sterren bevatten, van de maan (een onlosmakelijk aanhangsel van de aarde), tot het zonnestelsel, alles werkt in een perfecte harmonie. Dit goed georganiseerd systeem verloopt vlekkeloos, net als een horloge, maar dan complexer. We weten dat het horloge een ‘maker’ heeft en toch schrijven we het bestaan van het vele malen complexere universum met al zijn elementen aan louter toeval?! Mensen zijn zo vertrouwd dat dit biljoenen jaren oude systeem door gaat met functioneren zonder een enkel detail achterwege te laten, dat zij vrij plannen maken over iets dat zij denken te realiseren in de volgende tien jaar. Niemand maakt zich zorgen of de zon morgen wel eens niet op komt. De grote meerderheid van de mensen denkt niet na over dat “de aarde wel eens los zou geraken van de zwaartekracht van de zon en dat de aarde zich gaat bewegen richting het pikdonkere onbekende”; of vragen, “wat weerhoud dit ervan te gebeuren?”

Op dezelfde manier, wanneer mensen gaan slapen, zijn zij overtuigd dat hun hart of ademhalingssysteem niet gaat rusten zoals hun hersenen dat doen. Zelfs een stop van slechts enkele seconden in één van deze twee vitale systemen, is genoeg om de dood tot gevolg te hebben. 

Wanneer de ‘dingen van vertrouwdheid’, welke het hele leven omvatten en die bepaalde gebeurtenissen veroorzaken alsof het de normaalste zaak van de wereld is, weggenomen worden, dan zien we dat alles gecreëerd is met zulk onderlinge afhankelijkheid, uiterst nauwgezet en dat het een super evenwichtig systeem is, alsof ons leven hangt aan een zijden draadje, of zelfs nog dunner dan dat. We zullen een voortreffelijke orde opmerken, heersend in elke plaats, waar we ook kijken. Zeker, er is een grote Kracht Die zo'n orde en harmonie creëert. De bezitter van zo'n grote kracht is Allah, Die alles gecreëerd heeft uit het niets. In een vers van de Qor-aan staat: “...Jij ziet in de schepping van de Erbarmer geen onevenwichtigheid. Kijk dan nog een keer, zie jij een afwijking? Kijk dan nog eens twee maal, jij zult jouw ogen nederig neerslaan, terwijl zij vermoeid zijn.”  

Als we kijken naar de levende wezens in de hemelen, op aarde en alles wat daar tussen is, zien we dat zij allen het bestaan bewijzen van hun Schepper. In de volgende hoofdstukken zullen we stilstaan bij de natuurlijke verschijnselen en levende wezens die iedereen kan zien, maar slechts weinigen denken na hoe zij tot bestaan zijn gekomen en hoe zij doorgaan met hun bestaan. Denk aan die aap en die ezel uit de inleiding van dit boek. Als we alle Tekenen van Allah zouden opschrijven, dan zouden zij vele duizenden delen van een encyclopedie vullen. Daarom gaan we in deze aflevering alleen enkele onderwerpen in het kort bespreken, die het verdienen om er zeer lang over na te denken. Zelfs deze in het kort besproken onderwerpen, zullen helpen alle mensen te overtuigen van het belangrijkste feit in hun leven, of ten minste helpen het hen nogmaals te herinneren: dat God bestaat. Voor Hem is alle eer voor het ontstaan van de hemelen en de aarde en u kunt Hem kennen door te redeneren. 

Het leger binnen in de mens.

Elke dag wordt er ongemerkt door u, een strijd uitgevochten in de binnenste delen van uw lichaam. Aan de ene kant staan de virussen en bacteriën met het doel uw lichaam binnen te dringen en de controle over te nemen. Aan de andere kant staan de immuniteitscellen van ons afweersysteem die ons lichaam beschermen tegen deze vijanden.

De vijanden wachten in een offensieve positie om hun weg te banen naar de plek die zij als doel hebben, en zij verplaatsen zich naar dat doel zodra zij de kans schoon zien. De sterke, goed georganiseerde en gedisciplineerde soldaten van het doelgebied geven zich niet zo snel gewonnen. De soldaten die de vijandige soldaten opslokken en neutraliseren (de fagocyten), arriveren op het slagveld. Soms is de strijd heviger dan deze soldaten aankunnen. In dit geval worden andere soldaten (macrofagen) opgeroepen. Hun betrokkenheid veroorzaakt alarm in het doelgebied en weer andere soldaten (T-cellen) worden ook ten strijde geroepen. 

Deze soldaten zijn welbekend met het lokale volk. Snel onderscheiden zij hun eigen leger van dat van de vijand. Zij activeren onmiddellijk de soldaten die aangesteld zijn voor de wapenproductie (B-cellen). Deze soldaten hebben buitengewone bekwaamheden. Ofschoon zij de vijand nog nooit hebben gezien, kunnen zij wapens maken welke de vijand veranderen in iets incapabels. Aanvullend, dragen zij de wapens die zij produceren zo ver als nodig is. Tijdens deze reis slagen zij erin de moeilijke taak te volbrengen om geen schade te veroorzaken aan zichzelf, noch aan hun bondgenoten. Daarna slaan de aanvalteams toe (dodende T-cellen). Zij storten de giftige stoffen die zij bij zich dragen, over de meest vitale plek van de vijand. In geval van een overwinning, arriveert een andere groep van soldaten op het slagveld (onderdrukkende T-cellen), die alle strijders terug stuurt naar hun kamp. De soldaten die als laatste op het slagveld aantreden, zijn de geheugencellen, die alle relevante informatie over de vijand opslaan, zodat deze gebruikt kan worden bij een vergelijkbare invasie in de toekomst.     

Het voortreffelijke leger dat hierboven beschreven wordt, is het afweersysteem in het menselijk lichaam. Alles wat hierboven wordt uitgelegd, gebeurt door microscopisch kleine cellen, onzichtbaar voor het blote oog.  Hoeveel mensen zijn zich ervan bewust, dat zij zo'n georganiseerd, gedisciplineerd en perfect 'leger' in hun eigen lichaam hebben? Hoeveel van hen zijn zich ervan bewust dat zij omgeven zijn van alle kanten, door microben die, als zij niet gehinderd worden, ernstige ziekten kunnen veroorzaken met soms de dood tot gevolg? Inderdaad, er zijn vele gevaarlijke microben in de lucht die we inademen, in het water dat we drinken, in het voedsel dat we eten, op het oppervlak dat we aanraken. Terwijl wij er niet van bewust zijn wat er allemaal gaande is, leveren de cellen in ons lichaam een enorme inspanning om ons lichaam te redden van en beschermen tegen ziektes, waaraan iemand zelfs kan sterven.

De mogelijkheid van alle immuniteitscellen om onderscheid te maken tussen vijandige cellen en lichaamseigen cellen, de mogelijkheid van B-cellen om wapens te maken om de vijand te neutraliseren terwijl zij de vijand nog nooit hebben gezien, hun mogelijkheid om deze mee te nemen zo ver als nodig is, zonder schade toe te brengen aan lichaamscellen, de signaal-ontvangende cellen die hun plicht vervullen zonder enig bezwaar, elk van hen wetende wat te doen, de terugkeer naar hun plaats zonder problemen nadat zij klaar zijn met hun werk, en de mogelijkheid van de geheugencellen, zijn slechts enkele van de kenmerkende karakters van dit systeem.

Vanwege al deze redenen, is het verhaal van de vorming van het afweersysteem nooit besproken door geen één evolutionistische schrijver.

Het is extreem moeilijk voor een persoon zonder immuunsysteem te overleven, aangezien hij blootgesteld zal worden aan alle microben en virussen in de wereld om hem heen. Vandaag de dag kunnen zulke personen slechts overleven in een speciaal ontworpen, afgesloten en geconditioneerde ruimte, die deze personen volledig afsluiten van de buitenwereld. Daarom is het onmogelijk voor een persoon zonder immuunsysteem, te overleven in een primitieve omgeving. Dit leidt ons naar het feit dat een extreem complex systeem, zoals het afweersysteem, alleen maar kan bestaan door in één keer te zijn gecreëerd met al zijn elementen.

Een systeem ontworpen tot in het kleinste detail.

Ademhalen, eten, wandelen etc. zijn heel normale menselijke functies. Maar de meeste mensen denken niet na over hoe deze basisacties plaatsvinden. Bijvoorbeeld; wanneer een persoon fruit eet, denkt hij niet na over hoe het bruikbaar gemaakt wordt voor het lichaam. Het enige waar hij aan denkt, is het eten van een gezonde maaltijd; op hetzelfde moment is zijn lichaam verwikkeld in een onvoorstelbaar extreem gedetailleerd proces, dat deze maaltijd omzet in een gezondheid gevend iets.

Het spijsverteringsstelsel waar deze gedetailleerde processen plaats vinden, begint te functioneren zodra een stukje voedsel in de mond komt. Betrokken in het systeem, meteen in het begin, is het speeksel, dat het voedsel bevochtigd en zo het vermalen door de tanden vergemakkelijkt, waarna het door de slokdarm naar beneden glijdt. De slokdarm transporteert het voedsel naar de maag, waar een perfect evenwicht aanwezig is. Hier worden eiwitten afgebroken door pepsine, die dat alleen kunnen doen door het in de maag aanwezige zoutzuur dat helpt het voedsel zacht te maken. Dit zuur is zo sterk dat het niet alleen het voedsel kan oplossen, maar ook de maagwand. Natuurlijk is zo'n gebrek niet veroorloofd in dit perfecte systeem. De cellen van de maagwand worden beschermd door de voortdurende vorming van een laagje kleverig slijm. Dit slijm beschermt de maagwand tegen het vernietigende effect van het zoutzuur. Zo is de maagwand beschermd om te voorkomen dat het zichzelf vernietigt. 

De rest van het spijsverteringssysteem is net zo ontworpen. De bruikbare en waardevolle voedingsstoffen worden afgebroken als resultaat van een doelmatige enzymordening in het spijsverteringssysteem en door de efficiënte wijze waarop de darmwand ze uit de darmholte absorbeert. De binnenkant van de darmwand is geplooid (plooien van Kerckring) om het oppervlak te vergroten en de darmwand is bedekt met uiterst kleine vinger-vormige uitsteeksels (villi) waardoor het oppervlak nog meer vergroot wordt. Boven op de cellen boven aan de villi zijn microscopisch kleine uitstulpingen, microvilli genaamd. Deze uitstulpingen functioneren als pompjes om de voedingsstoffen te absorberen. De door de ‘pompjes’ geabsorbeerde voedingsstoffen worden opgenomen in de omliggende bloedsomloop, wat op zich ook een zeer complex en wonderbaarlijk geheel is. 

Het punt dat hier de aandacht verdiend, is dat de evolutie dit systeem, hierboven in het kort uitgelegd, op geen manier kan verklaren. Evolutie beweert dat de complexe organismen van heden ten dage, zich ontwikkeld hebben van primitieve wezens, door geleidelijke opeenstapeling van kleine structurele veranderingen. Maar, zoals al eerder verklaard, kan het systeem in de maag in geen geval stap voor stap gevormd zijn. De afwezigheid van zelfs één factor, heeft de dood van het organisme tot gevolg. 

Wanneer het voedsel aankomt in de maag, verwerven de maagsappen zich de mogelijkheid om het af te breken, als resultaat van enkele chemische veranderingen. Nu, stelt u zich eens een levend wezen voor, in het zogenaamde evolutieproces, dat niet in staat is om zo'n geplande chemische omzetting te laten plaatsvinden. Dit levend wezen is niet in staat om het voedsel wat het gegeten heeft te verteren, en het zal sterven van de honger met een hoeveelheid onverteerd voedsel in zijn maag. 

Bovendien, tijdens de afscheiding van dit oplossend zuur, moet de maagwand gelijktijdig het slijm produceren om de maagwand tegen dit zuur te beschermen. Anders zal het zuur in de maag, de maag vernietigen. Daarom, om het leven te laten voortduren, moet de maag beide vloeistoffen (zuur en slijm) op hetzelfde moment afscheiden. Dit toont aan dat het niet stap voor stap, toevallig ontwikkeld is, maar dat een bewuste creatie, met alle systeembenodigdheden, om het systeem goed te laten verlopen, heeft plaats gevonden.

Wat dit allemaal aantoont is dat het menselijk lichaam lijkt op een gigantische fabriek, opgebouwd uit vele kleine machines die samen werken in perfecte harmonie. Net zoals dat elke fabriek een ontwerper, een technicus en bouwers heeft, heeft ook het menselijk lichaam een Verheven Schepper.

Een half ontwikkeld oog kan niet zien.

Wat komt er als eerste in u op, als u het woord ‘oog’ hoort? Bent u zich ervan bewust dat de mogelijkheid tot het zien, één van de meest cruciale dingen in het leven is? Zelfs als u zich ervan bewust bent, heeft u er al eens over nagedacht welke tekenen uw ogen nog meer vertonen? Het oog lijkt te zijn ontworpen en wel op zo’n manier die geen telescoopbouwer zou kunnen verbeteren. Een oog voert zo’n 10 miljard berekeningen per seconde uit.

Het oog is één van de meest duidelijke stukjes bewijs dat levende wezens zijn gecreëerd. Alle organen om te zien, ook de dierlijke en menselijke ogen, zijn uitermate opvallende voorbeelden van een perfect ontwerp. Dit buitengewone orgaan is zo overweldigend complex, dat het zelfs het meest ontwikkelde apparaat ter wereld overtreft.

Als alle onderdelen van het oog samen aanwezig zijn, en samen werken in harmonie, dan pas kan het oog zien. Bijvoorbeeld, als een oog zijn ooglid zou missen, maar verder zijn alle andere onderdelen wel aanwezig, zoals de lens, het hoornvlies, pupil, bindvlies, netvlies, iris, kanaal van Cloquet, ciliairspieren, traanklieren en nog enkele andere onderdelen meer, dan nog zou het oog zwaar beschadigd zijn en het oog zal snel zijn mogelijkheid tot zien verliezen. Of als alle organellen aanwezig zouden zijn, maar de traanproductie zou stoppen, dan droogt het oog snel uit en het wordt blind. Ook het feit dat er ‘plotseling en per toeval’ twee gaten in de schedel zijn gekomen, om plaats te maken voor de ‘in de toekomst’ te ontwikkelen ogen, en dat er langzaam ‘stap voor stap’ draadjes zijn gaan groeien van de hersenen naar de ogen, en dat die gaten aan de voorkant van het hoofd zijn ontstaan en niet onder onze haren, is zelfs met veel ondoordachte fantasie niet voor te stellen.  

De 'serie van toevalligheden', verondersteld door de evolutionisten, verliest al zijn inhoud tegen de complexe structuur van het oog. Het is onmogelijk het bestaan van het oog uit te leggen, anders dan een kwestie van een speciale schepping. Het oog bestaat uit gecompliceerde, afzonderlijke segmenten, die samen een complex systeem vormen en, zoals hierboven besproken, moeten alle individuele segmenten op hetzelfde moment tot bestaan zijn gekomen. Het is onmogelijk voor een halfontwikkeld oog, om te functioneren op ‘halve capaciteit’. 

In zo'n situatie kan de handeling ‘zien’ niet plaats vinden. Een evolutionistische wetenschapper geeft toe naar aanleiding van deze waarheid: “De gemeenschappelijke eigenschap van ogen en vleugels is, dat zij alleen kunnen functioneren als zij volledig zijn ontwikkeld. Met andere woorden, een half ontwikkeld oog kan niet zien; een vogel met half gevormde vleugels kan niet vliegen.”  In dit geval zien we alweer de heel belangrijke vraag: wie creëerde alle segmenten van het oog in één keer?

De bezitter van ogen, is duidelijk niet diegene die de beslissing neemt hoe de ogen gevormd moeten worden. Omdat het onmogelijk is voor een wezen, dat aan het begin staat van de ‘evolutie’, dat geen kennis heeft van wat zien is en verstoken is van het verlangen naar een orgaan om te zien, om iets aan zijn lichaam toe te voegen. Dus moeten we het bestaan accepteren van een Bezitter van superieure Kennis, Die levende wezens gecreëerd heeft met zintuigen zoals zien, horen enz. Een andere bewering is dat onbewuste cellen, functies verkregen die bewustzijn behoeftig zijn, zoals zien en horen. Ze zouden deze functies door hun eigen behoefte en moeite verkregen hebben. Het is duidelijk dat dit onmogelijk is. In de Qor-aan staat vermeld dat de mogelijkheid tot het ‘zien’ aan levende wezens geschonken is door Allah de Verhevene: “Zeg: “Hij is Degene Die jullie heeft doen ontstaan en jullie gehoor, gezichtsvermogen en harten heeft gemaakt. Weinig is de dankbaarheid die jullie tonen.”
Hoe herkennen cellen elkaar?

Tijdens ons voortgezet onderwijs leren we allemaal over de vorming van het menselijk lichaam. We weten dus allemaal dat het embryo, wat in eerste instantie slechts een stukje vlees is, na een bepaalde tijd veranderd in een lichaam. Tijdens dit proces beginnen de cellen zich te onderscheiden. Sommige vormen armen, andere inwendige organen en weer andere vormen ogen. Elke cel weet waar hij naar toe moet, welk orgaan het zal vormen, hoeveel het zich moet vermenigvuldigen en wanneer het moet stoppen. Hoe dan ook, het onderstaande informeert ons over een ander ontzagwekkend aspect van de ontwikkeling van het embryo.

Als we van een embryo de cellen die behoren tot verschillende organen scheiden - onder voorwaarde dat we in de omgeving de hoeveelheid calcium verminderen – en deze verschillende cellen grondig mixen in een geschikt milieu, dan zullen de cellen, als zij elkaar tegenkomen, WETEN welke cel wat is en de cellen van hetzelfde orgaan zullen afzonderlijke groepen vormen. 

Met andere woorden; als we eerst de cellen van elkaar scheiden en dan weer bij elkaar brengen, zullen de cellen die hetzelfde orgaan vormen elkaar herkennen en zich herenigen.

Hoe kunnen deze cellen, of ze nu van de hersenen, zenuwstelsel, ogen of oren zijn, elkaar herkennen? Hoe kunnen deze schepseltjes zonder bewustzijn of kennis, die slechts verzamelingen zijn van moleculen, díe cellen selecteren die dezelfde eigenschappen hebben? Hoe weten zij dat zij later zullen samenkomen en samen hetzelfde orgaan zullen vormen? Wat is de bron van dit grote bewustzijn van onbewuste moleculen? De bron van dit bewustzijn is God, de Heer van alle werelden, Die het gehele universum geschapen heeft uit niets.

Het oor: nutteloze en onlogische veranderingen.

We hebben nu slechts vier wonderbaarlijke voorbeelden heel simpel besproken. In feite zijn ze veel gecompliceerder en vinden er veel meer complexe processen plaats. Maar ze tonen alle vier aan dat ze niet stapsgewijs, maar in één keer moeten zijn ontstaan.

Tot slot nog even een korte kijk naar het oor. Als we kijken naar het oor, zien we dat het oor bestaat uit vele onderdelen, zoals het trommelvlies, de hamer, het aambeeld, de stijgbeugel en het orgaan van Corti (een verzameling van zo'n 15.000 gespecialiseerde zintuigcellen). Wat is het nut om ‘per toeval’ een onderdeel te vormen dat alleen niet werkt, dat op zichzelf geen nut heeft? Het is zeer onlogisch dat er een trommelvlies wordt gevormd, zonder dat er b.v. het orgaan van Corti aanwezig is. Zonder één van deze segmenten werkt het oor niet, het is nutteloos. Het gehoor werkt pas met alle onderdelen volledig ontwikkeld. Is het dan een opeenhoping van vele op zichzelf nutteloze, onlogische en toevallige veranderingen? Of is het een volmaakte Schepping in één keer van Allah de Almachtige?

Wat was er het eerste, de kip of het ei? Zonder kip, geen ei. Is er geen ei, dan is er ook geen kip. Of zijn de kip en het ei een volmaakte Schepping van Allah, de Alwetende, de Alwijze? 

Wonderen om ons heen.

Elk voorgaand hoofdstuk van dit boek is zo eenvoudig mogelijk en kort behandeld. In werkelijkheid zijn deze feiten nog complexer en wonderbaarlijker dan ze zijn beschreven. Dit geldt al helemaal voor de komende hoofdstukken. Er zijn werkelijk te veel wonderen om ons heen om op te noemen. Het was dan ook heel moeilijk om een keuze te maken welke we moesten noemen voor in dit boek. Miljoenen soorten planten en dieren die aanwezig zijn in deze wereld, dienen als bewijs voor het bestaan en de macht van onze Schepper, Allah, de Barmhartige, de Genadevolle.

Al deze schepselen, waarvan er enkele in dit boek worden beschreven, verdienen het om individueel nader onderzocht te worden. Zij hebben allen een andere lichaamsbouw, unieke manieren van voeden, verschillende verdedigingssystemen en interessante manieren om zich voort te planten. Jammer genoeg is het niet mogelijk om al deze levende wezens met al hun kenmerken te beschrijven in één boek. Een encyclopedie van vele delen is nog niet voldoende voor deze taak. 

Hoe dan ook, zelfs de enkele voorbeelden die wij zullen bespreken zullen voldoende zijn om te bewijzen dat leven op aarde in geen geval uitgelegd kan worden door toevalligheden of het samenvallen van verschillende onafhankelijke gebeurtenissen. 

Termietenheuvels.

Iedereen zal verbaasd zijn bij het zien van een termietenheuvel, opgericht vanuit de grond door termieten. Deze nesten zijn wonderbaarlijke bouwkundige hoogstandjes, met een hoogte van wel 5 tot 6 meter. Als je de grootte van de termiet vergelijkt met de grootte van zijn nest, dan zul je zien dat de termiet succesvol erin geslaagd is een bouwwerk te bouwen dat vele malen groter is dan zichzelf. Maar wat nog meer verbluffend is, is dat termieten blind zijn.

Iemand die nog nooit de enorme nesten van de termieten gezien heeft, zal waarschijnlijk denken dat ze gemaakt zijn van op elkaar gestapelde zandhopen. Een termietennest bewijst dat het een prachtig ontwerp is, niet begrijpbaar voor het menselijk verstand: het nest bevat elkaar kruisende tunnels, gangen, ventilatiesystemen, speciale schimmelkweekvelden en vluchtwegen. Als men duizend blinde mensen zou verzamelen en ze zouden beschikken over technisch gereedschap, zouden ze niet in staat zijn een soortgelijk bouwwerk te bouwen als een termietenkolonie. Denk eens na: hoe kan een termiet met een lengte van zo'n 1 - 2 cm. de architectuur en technische informatie geleerd hebben, om zo'n subtiel ontwerp te maken? Hoe kunnen duizenden blinde termieten het voor elkaar krijgen om in harmonie samen te werken om samen een constructie te bouwen dat een artistiek wonder is? Als je een termietenheuvel door midden zou delen tijdens de eerste fases van aanbouw, en dan weer bij elkaar brengt, dan zul je zien dat alle gangen, kanalen en wegen precies op elkaar passen. Hoe kan dit wonderbaarlijke feit verklaard worden?

De conclusie die men moet trekken uit dit voorbeeld is dat Allah (Verheven en Geprezen is Hij) alle levende wezens in hun unieke vorm gecreëerd heeft en zonder voorafgaand voorbeeld. Zelfs één termietenheuvel is genoeg voor een persoon die nadenkt, om het bestaan van Allah te bevatten en te geloven dat Hij Degene is Die alles geschapen heeft.  Maar de meesten denken niet na…

Van rups tot vlinder.

Als u 450 tot 500 eitjes zou hebben en u zou ze moeten bewaren, wat zou u dan doen? Het verstandigste voor u zou zijn om maatregelen te treffen om te voorkomen dat ze overal verspreid zouden raken, door bijvoorbeeld de wind of andere omgevingsinvloeden. Behorende tot de schepsels die het grootste aantal eieren legt in één keer (450-500), gebruikt de zijderups een heel intelligente manier om haar eitjes te beschermen: zij verbinden de eieren met een viskeuze substantie (draad) die zij uitscheiden en zo voorkomen zij dat de eieren overal verspreid raken. 

De rupsen die uit hun eitjes komen, gaan als eerste op zoek naar een veilige tak voor zichzelf en dan binden zij zich vast aan die tak met dezelfde draad. Daarna spinnen zij een cocon om zichzelf heen met de draad die zij afscheiden, om hun eigen ontwikkeling te bevorderen. Het duurt voor een rups die recentelijk zijn ogen geopend heeft, 3 tot 4 dagen om dit proces te voltooien. Tijdens deze periode maakt de rups duizenden omwentelingen en het produceert een draad met een gemiddelde lengte van 900 tot 1500 meter lang.  Op het eind van dit proces, begint het aan een nieuwe taak waardoor het een metamorfose ondergaat en verandert in een sierlijke vlinder.

Noch de actie van de moeder zijderups om haar eieren te beschermen, noch het gedrag van een kleine rups verstoken van enig bewustzijn, opleiding of kennis, kan verklaard worden door de evolutietheorie. Ten eerste is de mogelijkheid van de moeder om de draad te produceren die ze gebruikt om de eitjes te beschermen wonderbaarlijk. Dat de pasgeboren rupsjes de meest geschikte omgeving weten te vinden voor henzelf, dat ze vervolgens een cocon spinnen, dan een metamorfose ondergaan en dat ze door deze metamorfose komen zonder problemen, dat gaat buiten het menselijke bevattingsvermogen. Vandaar dat we simpelweg kunnen zeggen, dat ze in deze wereld worden geboren met voorkennis over wat te doen, wat betekent dat al deze dingen al onderwezen zijn voordat het geboren is. 

Laat ons dit verduidelijken met een voorbeeld. Wat zou u denken als u een pasgeboren baby zou zien, die na een paar uur na zijn geboorte 

op zou staan en enkele dingen zou verzamelen om zijn bed op te maken (zoals dekbed, kussen en het matras), en daarna deze dingen netjes samen brengt, zijn bed op maakt en erin gaat liggen? Nadat u bij gekomen bent van de shock door deze gebeurtenis, zult u waarschijnlijk denken dat de baby dit op een buitengewone manier onderwezen is in de buik van zijn moeder zodat hij in staat was zo'n handeling te verrichten. Het geval van de rupsen is niet anders dan dat van de baby in dit voorbeeld.

Dit leidt ons naar dezelfde conclusies: deze levende wezens komen tot leven, gedragen zich en leven volgens de manier, vastgesteld door Allah, Die hen gecreëerd heeft. Het vers uit de Qor-aan waarin wordt verklaard dat Allah de honingbij geïnspireerd heeft en hem bevolen heeft om honing te maken, levert een voorbeeld van het grote geheim van de wereld van de levende wezens. Dit geheim is dat alle levende wezens zich hebben neergelegd bij de Wil van Allah en dat zij hun lot volgen dat besloten is door Allah (Glorieus en Verheven is Hij). Dit is waarom de honingbij honing maakt en de zijderups zijde produceert. “En jouw Heer inspireerde de bij: “Bouw huizen in de bergen en in de bomen en in wat zij (de mensen) bouwen. Eet dan van alle vruchten en volg de wegen die jouw Heer makkelijk maakte.” Er komt uit hun buiken een drank met verschillende kleuren, daarin is genezing voor de mensen. Voorwaar, daarin is zeker een Teken voor een volk dat nadenkt.” 

De symmetrie in vlindervleugels.

Als we kijken naar de vleugels van vlinders, dan zien we een perfecte symmetrie in de vleugels. Deze op kantwerk lijkende vleugels zijn zo versierd met patronen, vlekken en kleuren dat elk van hen lijkt op een kunststuk. 

Als je kijkt naar de vleugels van deze vlinders, zal het je opvallen dat de patronen en kleuren aan beide kanten volledig identiek zijn, hoe complex ze soms ook lijken. Zelfs het kleinste vlekje is aanwezig op beide vleugels, daardoor is het een vlekkeloze orde en symmetrie. 

Bovendien, geen van deze kleuren op de dunne vleugels mengen met elkaar, elk wordt scherp gescheiden van elkaar. Feitelijk worden deze kleuren gevormd door de opstapeling van hele kleine schilfertjes, gegroepeerd op elkaar. Is dit geen wonder   hoe   deze  kleine ‘dakpannetjes’, die heel gemakkelijk verspreid kunnen worden door de lichtste aanraking van uw handen, zo gerangschikt zijn op beide vleugels zonder enige fout in hun ordening zodat zij exact dezelfde patronen produceren? Zelfs de verplaatsing van een enkele schilfer zou de symmetrie in de vleugels vernietigen en hun schoonheid schaden. U zult nooit een warboel zien op de vleugels van welke vlinder op aarde dan ook. Zij zijn zo sierlijk en elegant dat het lijkt alsof ze gemaakt zijn door een kunstenaar. En zij zijn inderdaad gemaakt door een Verheven Schepper.

Het dier met de langste nek: de giraffe.

De giraffe heeft meerdere verbazingwekkende kenmerken. Eén van deze kenmerken is dat de zeer lange nek van de giraffe op slechts zeven wervels staat, net als bij alle andere zoogdieren. Een ander bijzonder feit over de giraffen is dat zij geen enkel probleem hebben om het bloed omhoog te pompen naar hun hersenen, boven aan hun lange nek. Als u hier even over nadenkt, moet het u opvallen hoe moeilijk het moet zijn om het bloed zo hoog te pompen. Maar de giraffe heeft er geen problemen mee, omdat zijn hart zo gevormd is, dat dit hart het bloed zo hoog als nodig kan pompen. Dit stelt hem in staat om zonder moeite met zijn leven door te gaan. 

Toch kampen zij met één probleem tijdens het drinken van water. In wezen zou de giraffe elke keer als hij naar beneden buigt om water te drinken, moeten sterven door te hoge bloeddruk. Maar het perfecte systeem in hun nekken sluit elk risico volledig uit. Als zij naar beneden buigen, worden de kleppen in hun nekvaten gesloten, waardoor er wordt voorkomen dat er een overschot bloed naar hun hersenen stroomt.

Er is geen twijfel dat de giraffe deze kenmerken niet heeft verworven door ze te plannen in overeenstemming met zijn behoefte. Het is zelfs nog meer onaannemelijk, dat deze vitale kenmerken door de tijd heen gevormd zijn, d.m.v. een geleidelijk ontwikkelingsproces. Een pompsysteem om het bloed naar de hersenen te transporteren én een kleppensysteem om hoge bloeddruk te voorkomen tijdens het bukken om water te drinken, zijn van wezenlijk belang voor de giraffe om te blijven leven. Als één van deze kenmerken afwezig zou zijn, of niet naar behoren zou werken, dan zou het voor de giraffe onmogelijk zijn te overleven.

De conclusie die we kunnen afleiden uit dit alles, is dat de diersoort ‘giraffe’ in deze wereld geboren is met alle essentiële eigenschappen om te leven. Het is onmogelijk voor een niet bestaand wezen de vorming van zijn lichaam te beheersen en bewust de noodzakelijke eigenschappen te verwerven. Dus zo bewijzen de giraffen ongetwijfeld dat zij gecreëerd zijn als een bewuste creatie van Allah de Almachtige.

Zeeschildpadden.

De in de oceaan levende zeeschildpadden zoeken al schommelend in de drukke menigte een weg naar het strand wanneer het tijd is om zich voort te planten. Het is niet zomaar een strand. Het strand waar zij aankomen om zich voort te planten, moet het strand zijn waar zij zelf zijn geboren.  Soms moet een zeeschildpad een afstand afleggen van meer dan 800 kilometer om de plek van bestemming te bereiken. Een lange en moeilijke reis verandert de situatie niet. Zij zullen hoe dan ook het strand waar zij zijn geboren en waar ze nu zelf het leven zullen schenken aan hun nakomelingen, bereiken, Insha-Allah (als God het wil).

Het is onverklaarbaar hoe een levend wezen zijn weg terug kan vinden naar hetzelfde strand waar het 20 tot 25 jaar geleden zelf van vertrokken is.  Het is al helemaal buitengewoon hoe de zeeschildpad de weg kan vinden in de diepte van de oceaan waar heel weinig licht doordringt en dan het juiste strand herkent uit de talrijke vergelijkbare stranden. 

Ten slotte zullen duizenden reizigers zonder kompas elkaar ontmoeten op hetzelfde strand op dezelfde tijd. Aanvankelijk een mysterie; de redenen die ten grondslag liggen aan deze vasthoudende ontmoeting waren een grote verassing toen ze uiteindelijk bekend werden. Aangezien schildpadden weten dat hun nakomelingen niet zullen overleven in de zee, begraven zij hun eieren onder het zand op het strand. Maar waarom gaan zij allen op dezelfde tijd naar hetzelfde strand? Zullen de pas uitgekomen jongen niet overleven als ze hetzelfde zouden doen op verschillende tijden en op verschillende stranden? Diegene die onderzoek hebben gedaan naar dit onderwerp, werden geconfronteerd met een heel interessante situatie. De duizenden nakomelingen onder het zand moeten een aantal indrukwekkende obstakels overwinnen, nadat zij hun ei gebroken hebben met de harde bult op hun hoofd. De pas uitgekomen jongen, met een gemiddeld gewicht van 31 gram, kunnen het zand boven hen niet weggraven in hun eentje en allen helpen elkaar. Wanneer op het strand de duizenden pas uitgekomen jongen beginnen te graven, komen zij tot het zandoppervlak in enkele dagen. Maar, voordat zij op het zandoppervlak te voorschijn komen, wachten zij een tijdje, tot het vallen van de avond. Dit omdat er gevaar dreigt overdag en zij ten prooi kunnen vallen aan roofdieren. Bovendien zou het behoorlijk moeilijk voor hen zijn om over het door de zon verzengende zand te kruipen. Wanneer de nacht valt, komen zij, na het graafproces beëindigd te hebben, van onder het zand tevoorschijn. Ofschoon het donker is, haasten zij zich naar de zee en vertrekken zij van het strand om daar weer zo'n 20 - 25 jaar later terug te keren.

Het is onmogelijk voor deze pas uitgekomen jongen, te weten dat zij hun weg naar boven moeten graven, nadat zij uit hun ei zijn gekropen en dat ze vervolgens moeten wachten op een bepaalde afstand van de zee. Het is in geen geval mogelijk voor hen te weten, terwijl zij onder het zand begraven zijn, of het nu dag of nacht is en dat er roofdieren bestaan en dat zij aan hen ten prooi kunnen vallen, dat het zand ontzettend heet is vanwege de zon en dat deze hitte hen kan schade en dat zij zich naar de zee moeten haasten. Hoe kan dit welbewuste gedrag zijn ontstaan?

Het enige antwoord op deze vraag is dat deze pas uitgekomen jongen op de één of andere manier zijn ‘geprogrammeerd’ om zich op deze manier te gedragen, wat betekent dat hun Schepper een instinct in hen heeft doen ontstaan dat hen helpt hun leven te beschermen.

“Voorwaar, in de hemelen en de aarde zijn zeker Tekenen voor de gelovigen. En in de schepping van jullie en wat er aan levende wezens (op de aarde) rondloopt zijn Tekenen voor een volk dat overtuigd is.” 

De bombardeerkever.

De bombardeerkever is een insect waar enorm veel onderzoek naar verricht is. De eigenschap die dit insect zo populair maakt, is dat het gebruik maakt van chemische stoffen om zichzelf te beschermen tegen zijn vijanden. 

Tijdens momenten van gevaar spuit deze kever waterstofperoxide en ‘hydroquinone’, wat opgeslagen is in zijn lichaam, naar zijn vijand om zo zichzelf te beschermen. Voorafgaand aan het gevecht maken gespecialiseerde klieren, de zogenaamde afscheidingskwabben, een heel geconcentreerd mengsel van deze twee chemicaliën. Dit mengsel is opgeslagen in een apart blaasje, de opslagkamer genaamd. Dit blaasje staat in verbinding met een tweede ruimte, de explosiekamer. De twee ruimtes worden van elkaar gescheiden gehouden door een sluitspier. Op het moment dat het insect in gevaar is, knijpt het de spieren die om de opslagkamer liggen samen, terwijl op hetzelfde moment de sluitspier wordt ontspannen. Het chemische mengsel wordt vanuit de opslagkamer overgebracht naar de explosiekamer. Een grote hoeveelheid warmte komt vrij en een verdamping vindt plaats. De vrijgekomen damp en het waterstofgas oefenen een druk uit op de wanden van de explosiekamer en het chemische mengsel wordt naar de vijand gespoten door een kanaaltje dat het chemische mengsel uit het lichaam van de kever leidt. 

Het is nog altijd een mysterie voor onderzoekers hoe een insect zo'n krachtig systeem kan dragen in zichzelf, dat sterk genoeg is om een chemische reactie teweeg te brengen dat gemakkelijk enorme schade kan aanrichten en dat dit systeem in deze kever zo geïsoleerd is, dat de kever veilig is voor het effect van dit systeem. Er is geen twijfel dat het bestaan en de werking van dit systeem te gecompliceerd is om door het insect zelf te zijn verkregen. Het is nog steeds een onderwerp van discussie hoe de bombardeerkever zo'n systeem laat werken in zijn ongeveer 2 cm. kleine lichaam, terwijl menselijke experts dit alleen voor elkaar krijgen in laboratoria. 

De enige duidelijke waarheid hier is dat dit insect een concreet voorbeeld is van het weerleggen van de evolutietheorie, omdat het onmogelijk is dat dit complexe chemische systeem gevormd is door een serie van toevallige variaties en toevallige veranderingen die doorgegeven zijn aan toekomstige generaties. Zelfs een klein gebrek of foutje in dit systeem maakt het kleine kevertje defensieloos, zodat het óf wordt opgegeten door een vijand, óf het blaast zichzelf op. Daarom is de enige verklaring dat dit chemische wapen in het insectenlichaampje tot bestaan is gekomen met al zijn onderdelen in één keer en zonder mankement.

Camouflage.

Eén van de verdedigingsstrategieën van dieren is camouflage. Sommige dieren hebben de bijzondere bescherming door hun lichaamsstructuur en kleuring, die volledig zijn aangepast aan hun natuurlijke omgeving. De lichamen van deze levende wezens zijn zo in harmonie met hun omgeving, dat wanneer je ze ziet je niet kunt zeggen of het nu een plant of een dier is, of je kunt ze niet onderscheiden van hun omgeving.

Bijvoorbeeld de ongelooflijke gelijkenis van een insect op een blad, helpt hem te ontsnappen aan de waarneming door zijn vijand. Het is duidelijk dat dit kleine diertje zijn lichaam niet zelf heeft doen lijken op een blad. Misschien is hij zichzelf niet eens bewust dat hij wordt beschermd doordat hij lijkt op een blad. Hoe dan ook, de camouflage is zo handig dat het gemakkelijk gezien wordt als een tactisch, speciaal geplande bescherming en gecreëerd.

Valse ogen.

Er zijn enkele ongelooflijke, onvoorstelbare en interessante verdedigingsmethoden in het dierenrijk. Eén van deze methoden is die van de valse ogen. Verschillende vlinders, rupsen en vissoorten overtuigen hun vijanden met deze valse ogen dat zij ‘gevaarlijk’ zijn. De vlinders openen hun vleugels zodra zij gevaar bespeuren en zij tonen hun vleugels met een paar grote valse ogen op elk van hun vleugels, welke behoorlijk dreigend overkomen op hun vijanden. Laten we even onze tijd nemen om na te denken: kunnen deze extreem overtuigende ogen het resultaat zijn van toeval? Hoe weet de vlinder dat een paar schrikaanjagende ogen tevoorschijn komt als het zijn vleugels opent en dat dit uiterlijk zijn vijand beangstigt? Heeft de vlinder toevallig dit patroon op zijn vleugels gezien en is hij er zelf door geschrokken, waarna hij heeft besloten dat dit patroon beangstigend is en dat hij dit kan gebruiken in momenten van gevaar? 

Zo'n overtuigend patroon kan alleen het resultaat zijn van een bewust ontwerp, niet van toeval. Bovendien is het in geen geval mogelijk te denken dat de vlinder zich bewust is van de patronen op zijn vleugels en deze verdedigingstactiek zelf ontdekt heeft. Het is duidelijk dat Allah, Die de vlinder geschapen heeft, zo'n patroon op het lichaam van de vlinder geschonken heeft aan de vlinder en het dier heeft doen ontstaan met het instinct om deze gave te gebruiken tijdens momenten van gevaar.

Waterlelies.

De bloemen op aarde worden door de meeste mensen beschouwd als een alledaags iets, ondanks hun perfectie. Omdat men gewoon is om ze elke dag en overal te zien, weerhoudt de gewoonte de mensen ervan om de wonderen der Schepping te begrijpen in deze bloemen. Daarom worden bloemen die groeien op een totaal andere plaats, in totaal andere maten en onder totaal andere omstandigheden beoordeeld zonder de ‘kijk der gewoonte’ en helpen zij ons om het bestaan van Allah te begrijpen.

De Victoria amazonica (Amazonewaterlelie), die groeit in de modderige bodem van de rivier de Amazone, is interessant genoeg om het begrip ‘gewoon’ bij de mensen weg te nemen, omdat zij niet leven op de manier die mensen gewend zijn en die ze elke dag kunnen waarnemen, maar met een totaal verschillende inspanning.

Deze planten beginnen te groeien in de modder op de bodem van de rivier de Amazone en dan groeien zij uit naar het oppervlak van de rivier. Het bereiken van het zonlicht is hun doel, wat essentieel is voor hun bestaan. Wanneer zij ten slotte het wateroppervlak bereikt hebben, stoppen zij met groeien en ontwikkelen stekelige, ronde knoppen. Deze knoppen ontwikkelen zich in gigantische bladeren die een doorsnede kunnen halen van wel 2 meter in de korte tijd van een paar uur. Deze bladeren hebben een omgekrulde rand waardoor de grote bladeren niet zinken. ‘Wetende’ dat hoe meer zij het wateroppervlak van de rivier bedekken met hun overvloedige bladeren, des te meer zij gebruik kunnen maken van het zonlicht waardoor zij ruimschoots fotosynthese kunnen uitoefenen. Zij ‘weten’ dat zij het daar op de bodem anders niet zullen overleven, in verband met het te kort aan licht. Het is behoorlijk geniaal voor een plant om zo'n intelligente strategie te gebruiken. Zonlicht alleen is niet voldoende voor deze waterlelie. Zij hebben ook zuurstof nodig, en het zal wel duidelijk zijn dat er geen zuurstof aanwezig is in de modderige grond waar hun wortels zich bevinden. Dat is de reden waarom de waterlelie stengels ontwikkelt vanuit haar wortels, omhoog reikend naar het wateroppervlak waar haar bladeren drijven. Soms groeien deze stengels tot een lengte van 11 meter. Zij zijn verbonden aan de bladeren en functioneren als zuurstoftransportbuisjes tussen de bladeren en de wortels. 

Hoe kan een knop die in de diepte van een rivier bezig is aan zijn ontwikkelfase weten dat hij zuurstof en zonlicht nodig heeft om te overleven, en dat hij met de afwezigheid van beide niet kan leven en dat alles wat hij nodig heeft aanwezig is aan het wateroppervlak? Een wezen dat pas tot leven is gekomen, is zich noch bewust dat het water een einde heeft, noch van het bestaan van de zon en zuurstof.

Als het tot stand komen van de waterlelie gebeurd zou zijn volgens het standpunt van de evolutionisten, dan zou deze plant al lang verloren zijn gegaan door de ongunstige omgevingsomstandigheden en zijn uitgestorven. Niettemin, waterlelies zijn nog steeds aanwezig heden ten dagen in hun volle perfectie.

De ongelooflijke moeite voor een waterlelie om te leven gaat door na het bereiken van het wateroppervlak, waar zij eindelijk de nodige zuurstof en het belangrijke zonlicht tot hun beschikking hebben. Zij kunnen doorgaan met leven met deze voorzorgsmaatregelen, toch ‘weten’ zij ook dat dit niet voldoende is voor hun voortplanting. Zij hebben een levend wezen nodig die hun stuifmeel naar een andere waterlelie draagt en dit levende wezen is een kever (coleoptrerans) welke geschapen is met een zwakheid voor de kleur wit. Zij geven de voorkeur aan deze witte waterlelies boven alle andere aantrekkelijke bloemen langs de Amazone rivier. Wanneer een waterlelie bezocht wordt door een kevertje, dan sluit het zijn bloemblaadjes en sluit de kever op en biedt hem overvloedig zijn stuifmeel aan. Na een nacht laat hij de kever weer vrij en de bloem verandert dan van kleur zodat dezelfde kever de bloem niet nog eens bezoekt en hetzelfde stuifmeel weer naar hem terug brengt. De eens schitterende, puur witte waterlelie gaat nu in het paars verder met het versieren van de Amazone rivier.

Kan zo'n vlekkeloos en voortreffelijk systeem het werk zijn van een onwetende knop? Natuurlijk niet. Het is het werk van de Wijsheid van Allah, Die alles geschapen heeft. Alle details die hier zijn samengevat laten zien dat planten, net zoals alle andere levende wezens in het heelal, tot bestaan zijn gekomen met alle nodige en handige systemen reeds aanwezig en dat ze dit te danken hebben aan hun Schepper.

Al deze levensvormen bewijzen met de bovenvermelde eigenschappen dat zij zijn ‘gecreëerd’. Als zij door toevalligheden zouden zijn ontwikkeld, zoals de evolutietheorie beweert, dan zouden zij al gestorven zijn voordat zij deze buitengewone, samenhangende eigenschappen verworven hadden en zij zouden zijn uitgestorven. Kortom, zij zijn geschapen door Allah met een speciaal ‘ontwerp’, aangepast aan hun leven en allen begonnen hun leven met alle vitale eigenschappen in zich. Hoeveel voorbeelden heeft de mens nodig om te beseffen dat ook zij zijn geschapen door Allah, de Heer der Werelden?

Nogmaals: “En voorzeker, Wij hebben velen van de Djinns en de mensen voor de Hel geschapen. Zij bezitten harten waarmee zij niet begrijpen en zij bezitten ogen waarmee zij niet zien en zij bezitten oren waarmee zij niet horen, zij zijn degenen die als het vee zijn. Zij dwalen zelfs nog erger. Zij zijn degenen die de achtelozen zijn.” 

Wetenschappers bevestigen de Tekenen van God.

Wat we tot nu toe besproken hebben, bewijst ons het bestaan van God, met behulp van de door de moderne wetenschap ontdekte eigenschappen van het heelal etc. Wetenschap leidt ons naar de conclusie dat het heelal een Schepper heeft en deze Schepper is volmaakt in macht, wijsheid en kennis. Het is de religie die ons naar de weg leidt die ons God doet leren kennen. We kunnen daarom zeggen dat wetenschap een methode is om de feiten en werkelijkheden die door de religie behandeld worden, beter te zien, te begrijpen en beter te onderzoeken. Niettemin, vandaag de dag nemen sommige wetenschappers een geheel ander standpunt in. Hun mening is dat uit wetenschappelijke ontdekkingen niet blijkt dat God alles gecreëerd heeft. Integendeel, zij hebben aan de wetenschap een atheïstische interpretatie gegeven door te zeggen dat je God niet kunt bereiken door wetenschappelijke gegevens. Zij beweren dat wetenschap en religie twee tegenstrijdige begrippen zijn. 

Het is een feit dat deze atheïstische interpretatie zeer recent is. Tot een paar eeuwen geleden waren wetenschap en religie onlosmakelijk met elkaar verbonden en men dacht niet dat deze twee begrippen met elkaar in conflict konden komen. Wetenschap werd geaccepteerd als een methode om het bestaan van God te bewijzen. De zogenaamde atheïstische interpretatie van wetenschap floreerde slechts nadat de materialisten en de positivistische filosofie door de wetenschappelijke wereld van de 18de en de 19de eeuw raasden. 

In het bijzonder nadat Charles Darwin de evolutietheorie postuleerde in 1859 en zonder bewijs als waarheid aannam. Bepaalde groepen mensen met een materialistische manier van leven begonnen deze theorie ideologisch te verdedigen, welke zij zagen als een alternatief voor religie. De evolutietheorie pleitte dat het universum niet gecreëerd was door een Schepper, maar dat alles ontstaan is per toeval. Met als resultaat dat men beweerde dat religie in conflict was met wetenschap. De Engelse onderzoekers Michael Baigent, Richard Leigh en Henry Lincoln zeiden over deze kwestie dat anderhalve eeuw voor Darwin, wetenschap nog niet gescheiden was van religie en het was in feite een onderdeel van religie, met als ultieme doel de religie te dienen. Na Darwin kwam de wetenschap los te staan van religie en de wetenschap werd een ‘rivaal’ en ‘alternatief’ van religie. Deze drie onderzoekers concludeerden tenslotte dat de mensheid van toen af gedwongen was een keuze te maken tussen die twee. 

Zoals we hierboven verklaard hebben, was de zogenaamde splitsing van wetenschap en religie totaal ideologisch. Sommige wetenschappers die serieus geloofden in materialisme, weidden hun leven aan het bewijzen dat het universum geen schepper heeft en zij kwamen met verschillende theorieën in deze context. De evolutietheorie was de meest bekende en de meest belangrijke van deze theorieën. Ook op het gebied van astronomie werden enkele theorieën ontwikkeld zoals de “steady-state-theory” of de “chaos-theory”. Hoe dan ook, al deze theorieën die de schepping ontkenden, werden door de wetenschap zelf vernietigd zoals we in de voorgaande hoofdstukken duidelijk hebben kunnen zien. 

Evolutionisten steunen niet op de wetenschap, maar op materialistische filosofie en zij verdraaien de wetenschap om het te laten kloppen met deze filosofie. Een geneticus en een onmiskenbare evolutionist van Harvard University, Richard Lewontin, geeft deze waarheid toe: “Het is niet dat de methoden en wetenschappelijke instituten ons op de een of andere manier dwingen een materiële uitleg van de fenomenale wereld te accepteren. Maar, in tegendeel, dat wij worden gedwongen door onze prioritaire aanhankelijkheid van materiële motieven om onderzoeksapparaten en een reeks van ideeën te creëren waardoor er materiële verklaringen ontstaan, om het even hoe tegenstrijdig, het maakt niet uit hoe verwarrend het is voor de leek. Bovendien is materialisme absoluut, dus we kunnen een ‘goddelijke voet’ in de deur niet toestaan.” 

Aan de andere kant zijn er vandaag de dag ook, net als in de geschiedenis, wetenschappers die tegenover de dogmatische materialistische groep staan en die het bestaan van God bevestigen. Zij beschouwen wetenschap als een manier om God te kennen. Sommige trends ontwikkelen zich in de USA, zoals “Creationisme” of “Intelligent Ontwerp”, die met behulp van wetenschappelijke feiten bewijzen dat alle levende dingen zijn gecreëerd door God.

Dit laat ons zien dat wetenschap en religie geen strijdige bronnen van informatie zijn, maar dat het tegengestelde waar is en dat wetenschap een methode is die de absolute waarheden verifieert die door religie voorzien zijn. De tegenstrijd tussen religie en wetenschap kan als waar worden beschouwd voor die enkele religies die bijgelovige elementen samenvoegen met goddelijke bronnen. Hoe dan ook, dit geldt zeker niet voor de Islaam die totaal vertrouwt op de pure openbaring van God. Bovendien is de Islaam dé religie die voorstander is van wetenschappelijk onderzoek en aankondigt dat onderzoek van het universum een methode is de creatie van Allah te ontdekken. Het volgende vers van de Qor-aan zegt over dit onderwerp: “Kijken zij dan niet naar de hemel boven hen, hoe Wij die gebouwd hebben en hoe Wij die versierd hebben en hoe die geen enkele scheur heeft? En hoe Wij de aarde uitgespreid hebben en Wij daarop stevige bergen geplaatst hebben en Wij daarop allerlei mooie gewassen deden groeien? Als lering en herinnering voor iedere berouwvolle dienaar. En Wij hebben uit de hemel gezegend water neer doen dalen, waarna Wij daarmee tuinen deden groeien en graan van oogstbare gewassen. En rijzige dadelpalmen met boven elkaar gevoegde kolven.”  

Zoals uit o.a. het bovenstaande vers blijkt, spoort de Qor-aan de mensen altijd aan om te denken, te redeneren en alles in de wereld waarin zij leven te onderzoeken. Dit is omdat wetenschap de religie ondersteunt, het individu beschermt tegen onwetendheid en tot gevolg heeft dat hij bewuster nadenkt; het opent zijn gedachtewereld zeer ver en helpt hem de tekenen van God te begrijpen. De vooraanstaande Duitse natuurkundige Max Planck zei: “Iedereen die, ongeacht zijn specialiteit, serieus de wetenschap bestudeert, is in staat de volgende uitdrukking boven de deur van de tempel van de wetenschap te lezen: ‘heb geloof’.” Volgens hem is geloof een essentiële eigenschap van een wetenschapper. 

Alle kwesties die we tot nu toe hebben behandeld, zeggen ons dat het bestaan van het universum en alle levende wezens niet als toevalligheden kunnen worden uitgelegd. Vele wetenschappers die hun stempel gedrukt hebben op de wereld van de wetenschap, hebben deze geweldige realiteit bevestigd en blijven het bevestigen. Hoe meer de mensen leren over het universum, des te meer bewondering krijgt men voor de vlekkeloze orde. Elk nieuw ontdekt detail steunt de Schepping op een onbetwistbare manier.   

Nu we de 21ste eeuw zijn binnengestapt, accepteert de grote meerderheid van de moderne natuurkundigen het feit van de Schepping. David Darling beweert ook dat noch tijd, noch ruimte, noch materie, noch energie, noch zelfs een kleine vlek of een holte bestond in het allereerste begin. Een geringe gevoelige beweging en een bescheiden trilling en fluctuatie deed zich voort. Darling eindigt door te zeggen, dat wanneer de deksel van deze kosmische doos open zou zijn, de ranken van het wonder van de Schepping van onder de deksel zichtbaar zouden zijn. 

Bovendien is het al bekend dat bijna alle grondleggers van de diverse wetenschappelijke sectoren geloven in God en Zijn goddelijke boeken. De grootste natuurkundigen in de geschiedenis, Newton, Faraday, Kelvin and Maxwell zijn een paar voorbeelden van zulke wetenschappers. In de tijd van Isaac Newton, de grote natuurkundige, geloofden wetenschappers dat de bewegingen van de hemellichamen en planeten uitgelegd konden worden door verschillende wetten. Niettemin, Newton geloofde dat de Schepper van de aarde en de ruimte dezelfde was en daarom moest dit uitgelegd worden door dezelfde wetten. Hij weidde over deze kijk uit in zijn boek door te verklaren dat het perfecte systeem van de zon en planeten alleen kon overleven door de controle en overheersing van een machtig en wijs ‘wezen’. 

Klaarblijkelijk zijn duizenden wetenschappers, die onderzoek hebben verricht op het terrein van natuurkunde, wiskunde en astronomie sinds de Middeleeuwen, het met elkaar eens over het idee dat het universum gecreëerd is door één enkele Schepper en zij concentreren zich op hetzelfde punt. De grondlegger van de natuurkundige astronomie, Johannes Kepler, verklaarde zijn sterk geloof in God in één van zijn boeken, waarin hij verklaart dat wij, als behoeftigen, onbeholpen dienaren van God, de grootheid van Gods wijsheid en macht moeten zien en dat wij ons moeten overgeven aan Hem. 
De grote natuurkundige, William Thompson (Lord Kelvin), die de thermodynamica uitvond, geloofde ook in God. Hij had zich sterk verzet tegen de evolutietheorie van Darwin en verwierp deze theorie totaal. Hij verklaarde kort voor zijn dood dat als je kijkt naar de oorsprong van leven, de wetenschap met zekerheid het bestaan van die Grote Kracht bevestigt. 

Eén van de professoren van natuurkunde van de Oxford Universiteit, Robert Mattheus, verklaarde hetzelfde feit in zijn in 1992 gepubliceerde boek, waarin hij uitlegt dat DNA moleculen zijn gecreëerd door God. Mattheus zegt dat al deze fases plaatsvinden in een perfecte harmonie van een enkele cel tot een levende baby, dan tot een klein kind en uiteindelijk tot een volwassene. Al deze gebeurtenissen kunnen slechts worden uitgelegd door een wonder, net als in alle andere fases in de biologie. Mattheus vraagt hoe zo'n perfect en complex organisme kan verschijnen uit zo'n relatief simpele en kleine cel en hoe prachtig de mens is gecreëerd van een cel die kleiner is dan de punt in de letter i. Hij concludeert tenslotte dat dit niets is dan een wonder. 

Hoe vaak lezen we niet in de Qor-aan: “Voorwaar, daarin is zeker een Teken voor een volk dat nadenkt” , maar wie denkt er werkelijk over na? En hoe vaak lezen we niet in de Qor-aan: “Voorwaar, daarin zijn zeker Tekenen voor een volk dat begrijpt” , maar wie begrijpt deze Tekenen werkelijk? Wie slaat zijn ogen werkelijk nederig neer bij het zien van de Tekenen van Allah de Almachtige, de Alwijze, zoals Hij zegt in de Qor-aan: “…jij zult jouw ogen nederig neerslaan, terwijl zij vermoeid zijn.”  Wie neemt deze Tekenen werkelijk serieus en zet zijn begeerten naar het vergankelijke opzij en geeft zich volledig over aan God? Wie? Jij?

“Hij (Allah) zal zeggen: “Zo is het. Onze Tekenen zijn tot jou gekomen, maar jij vergat ze, en wordt jij vandaag vergeten.” 

Conclusie.

Kan de wind per toeval een vliegtuig vormen? De beroemde natuurkundige Sir Fred Hoyle gaf een opvallend commentaar over het ontstaan van het leven. In zijn boek “The Intelligent Universe” schreef hij: “De kans dat hogere levensvormen door toeval zijn ontstaan, is te vergelijken met de kans dat een tornado, die over een schroothoop waait, een Boeiing 747 in elkaar zet van de materialen van die schroothoop.” 

Deze vergelijking van Hoyle is behoorlijk inspirerend. De voorbeelden die we tot nu hebben besproken, wijzen ook uit dat het bestaan van leven en de perfectie van de aanwezige systemen ons er toe dwingt te kijken naar de grote kracht die ze heeft doen ontstaan. Net zo als een orkaan geen vliegtuig kan produceren door toevalligheden, kan ook het universum niet zijn ontstaan als resultaat van vooruitlopende gebeurtenissen en bovendien het bevatten van de extreem complexe structuren daarin. Het is een feit dat het heelal is voorzien van een groot aantal systemen met een oneindig grotere complexiteit dan die van een vliegtuig.

Alles wat we tot nu toe besproken hebben, confronteert ons met het bewijs van de onberispelijke planning, niet alleen in onze directe omgeving, maar ook in de diepte van de ruimte. Diegene die deze tekenen kan bevatten, welke zo zichtbaar en duidelijk zijn dat ze onbetwistbaar zijn voor zowel redenatie als bewustzijn, kan maar tot één conclusie komen; het heelal is GECREËERD met alle details erin. En Allah de Verhevene, de Schepper van dit vlekkeloze systeem, is Degene Die onbegrensde Macht en Kennis heeft.

Weet dat Allah bestaat en dat Hij alles ziet wat je doet en alles hoort wat je zegt. Weet dat je gauw verantwoording af moet leggen tegenover Hem…